Θύμωσε και το άγαλμα...

Φθηνά πάει να τη βγάλει το ιερατείο του Περισσού με την πώληση της δημόσιας συχνότητας του 902,σε οφ σορ εταιρία των εξωτικών Παρθένων νήσων. Εκ του περισσού, όμως και οι δηλώσεις του μακαρίτη με το υπογένειο, που τους επαναφέρει στην τάξη, για την διατίμηση των ξεπαρθενεμένων ιδεών και θεωρίων που συντελείται;. Οι σύντροφοι γραφειοκράτες, συχνά θορυβούν λέγοντας πως ο καπιταλισμός δεν είναι τα πρόσωπα των κεφαλαιοκρατών, αλλά το "απρόσωπο" σύστημά του. Σπεύδοντας, λοιπόν, να κάνουν πράξη την θεωρία, ξεπουλούν τον 902, στο απρόσωπο κεφάλαιο, σε μέρη λάγνα. Μια καλύτερη ματιά όμως στο θέμα, υποψιάζει ότι η εν λόγω εταιρεία, σχετίζεται και με τον επιχειρηματία των ΜΜΕ, Φίλιππο Βρυώνη, "επιτυχημένο" άνδρα των media (πτωχεύσεις, απολύσεις, κλπ)και σοβαρή επενδυτική συντροφιά του πρωθυπουργού, στο ταξείδι του στην Κίνα. Το απρόσωπο κεφάλαιο, που τελικά έχει και πρόσωπα. Κρίμα...καπετάνιοι, που έλεγε και ο Τζιμάκος, κάποτε!

Υ.Γ: Η εικόνα, οφείλεται στον εκ του κάμπου ορμώμενο σκιτσογράφο Ε.Π, τον οποίο και ευχαριστώ για την αδιατίμιτη προσφορά του στο blog.

Οι εκδόσεις "Ελεύθερος Τύπος" και ο δημιουργός τους...

Τον Γαρμπή, τον "γνώρισα" στις αρχές της δεκαετίας του '80. Η γνωριμία αυτή, δεν προχώρησε παρα πέρα, εκτός απο αυτήν που όριζε το μικρό του βιβλιοπωλείο και οι ...ρόλοι μας.

Εμένα, του πιτσιρικά που ψαχνόμουν να αυτοπροσδιοριστώ πολιτικά και κοινωνικά. Να ανακαλύψω θεωρία και δράσεις, κινούμενος απο το πρώτο βιβλιοπωλείο της Ρήξης, στο στενάκι της Σουλίου, τη Βαβέλ, μέχρι την Διεθνή βιβλιοθήκη και το πρώτο μαγαζάκι του Γαρμπή ...(που μετά απο τόσα χρόνια, δεν θυμάμαι που ήταν ακριβώς...Ζωοδόχου Πηγής; Θεμιστοκλέους;). Κι εκείνου, ενός αναρχικού μέντορα των εκδόσεων, σοβαρού, συχνά βλοσηρού, αλλά μυστηριωδώς προσιτού, με την σιγουριά ενός ανθρώπου συνεπούς για τις ιδέες του. Θυμάμαι, πως το πρώτο βιβλίο που αγόρασα ήταν το "Φόρος τιμής στην Καταλωνία"του Όργουελ, για να ακολουθήσουν έπειτα όλα τα βιβλία του συγγραφέα, ανάμεσα σε συχνές επισκέψεις, για αγορά κάποιου τίτλου του Κροπότκιν ή Γκύ Ντεμπόρ ή για τους Κοινωνικούς ληστές μετά την Επανάσταση του 1821...

Επιπλέον, τα καλοκαίρια στις εκθέσεις Βιβλίου, στο πεδίον το Άρεως, ήταν απαραίτητη η στάση στο περίπτερο των εκδόσεων, να κοντοσταθώ, να ξεφυλλίσω και να απολαύσω τον κρυφό εσωτερικό "ναρκισσισμό" μου, για τα .... μορφωτικά στέκια που προτιμώ, σε σχέση με τους υπόλοιπους επισκέπτες.
Εκεί ήταν που τον έβλεπα κάποιες φορές να χαρίζει κάποια βιβλία σε φίλους μου και κοινούς γνωστούς μας, με δυο λόγια συντροφιά για την μελέτη.

Οι παραπάνω συνεντεύξεις, είναι ωραίες και σημαντικές. Από το blog  του Ελευθεριακού: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΤΙΠΟΤΑ.
http://eleftheriahtipota.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8025.html
http://eleftheriahtipota.blogspot.gr/2013/05/2-18-5-2013.html

Περί ανάπτυξης και πάλι ( σε αριστερά χείλη, τη φορά αυτή)...

"..."Γι'αυτό κόντεψα να τρελαθώ όταν, για να ζήσω, υποχρεώθηκα να κατασκευάζω πλαστικά λουλούδια...Σου κόστισε πάρα πολύ αυτό, ε; Ναι, αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή, η αφορμή, αν θέλεις. Η σύλληψή μου τελικά για δω έγινε τότε, στο συνέδριο του κόμματος... Όπως ξέρεις, ήμουνα γραμματέας της οργάνωσης βάσης του κόμματος. Ε, κατέβηκαν οι θέσεις του συνεδρίου, τις μελέτησα, προσπάθησα να πω κάποιες απόψεις και με κοίταξαν ξέρεις πως... Το'ραψα. Λέω, δεν μπορεί όλο το κόμμα να κάνει λάθος, εγώ είμαι που δεν καταλαβαίνω τις αναγκαιότητες της κοινωνικής εξέλιξης... Μη σ'τα πολυλογώ λοιπόν, το'ραψα, ξαναμελέτησα τις θέσεις και τις ανάλυσα στην οργάνωσή μου... Ξέρεις, πάλι κεντρικό πρόβλημα η ανάπτυξη, η ανάπτυξη, και γω μιλούσα και σκεφτόμουνα, τι είναι αυτή η ανάπτυξη και γιατί μ'ενδιαφέρει εμένα που κάνω δίαιτα για να μην παχύνω, που δε βρίσκω καθαρή θάλασσα να κολυμπήσω, που εισπνέω μολυσμένο αέρα...Και όλ'αυτά, τέλος πάντων, τα γνωστά και γω να φτιάχνω πλαστικά λουλούδια, αφού η ανάπτυξη σκότωσε τα πραγματικά, και ο άλλος γι'αυτή την ανάπτυξη να θάβει τα προιόντα της γης του και τα ρέστα... Ίσως επηρεασμένος απ'αυτές τις σκέψεις και ενώ αποβραδίς ετοίμασα την ομιλία μου για το συνέδριο, χωρίς να τολμώ να τις αναφέρω βέβαια, έπεσα για ύπνο και είδα ένα παράξενο όνειρο... Ότι τάχα λύσαμε διαπαντός το πρόβλημα της ανάπτυξης, ότι είχαμε φτάσει στο ύψιστο επίπεδο της παραγωγικής διαδικασίας, φτάσαμε δηλαδή στο σημείο της ολικής ανακύκλωσης, χέζαμε και τρώγαμε τα σκατά μας και πάλι απ'την αρχή. Όλη φύση και όλα τα πράγματα γύρω μας ήταν φτιαγμένα απο σκατά : σπίτια, έπιπλα, παράσημα... Ναι, είχαμε και τέτοια. Όποιος, να πούμε, έχεζε πιο πολύ, θεωρούνταν ευεργέτης, γιατί, όπως σου είπα, τα σκατά δεν ήταν μόνο τροφή, αλλά και το μοναδικό υλικό που υπήρχε στον πλανήτη μας, απ'αυτό κατασκευάζαμε τα πάντα. Έτσι, τα χάριζε στην κοινωνία που τα χρησιμοποιούσε για το κοινωνικό σύνολο. Μόνο στη θάλασσα, που ήταν επίσης απο σκατά, και στα ποτάμια, φύτρωναν ακόμα κάτι παράξενα φρούτα, μακριά και κίτρινα, σαν τις τορπίλες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που τα έτρωγαν όμως μόνο οι πλούσιοι, αυτοί δηλαδή που έκαναν τα περισσότερα σκατά, κι έτσι το ταξικό σύστημα της κοινωνίας διαιωνιζόταν, και παντού κώλοι, κώλοι τεράστιοι, στις αφίσες, στις εφημερίδες, στην τηλεόραση, παντού, σου λέω- δεν έβλεπες ανθρώπινο πρόσωπο...Ξύπνησα αηδιασμένος και τρομοκρατημένος. Ντύθηκα άκεφος και πήγα στο συνέδριο. Ε, ξέρεις, αφού μας κάνανε μια εισήγηση τριών ωρών για την ανάπτυξη, μας είπαν ότι μας έφταναν πέντε λεπτά για να πούμε την γνώμη μας...Ανέβηκα λοιπόν στο βήμα, άνοιξα την ομιλία μου, που την είχα προγραμματίσει για τέσσερα λεπτά, για να πω και τα χαιρετιστικά, κι άρχισα να διαβάζω... Τότε πετάχτηκαν απάνω κάποιοι της περιφρούρισης, με κατέβασαν απο το βήμα, μ'εβαλαν σε ασθενοφόρο και μ'εφεραν εδώ, όπου μου είπαν ότι ανέβηκα στο βήμα κι έλεγα συνέχεια σκατά, σκατά, σκατά, σκατά, σκατά...Μανόλη, σταμάτα..."

Απο τον υπέροχο λόγο του Χρόνη Μίσιου, στο βιβλίο "Χαμογέλα ρε...τι σου ζητάνε ;" στην "Αριστερά" του σήμερα. Στα συνέδρια και στην ανάπτυξή τους. Διαφορετική αυτή η ανάπτυξη απο την άλλη του Σαμαρά. Αριστερά και δεξιά στο μπρα ντε φέρ της ...ανάπτυξης. Όμως ρήξη σημαίνει να κάνεις την διαφορά στον φαντασιακό τρόπο ανάπτυξης της κοινωνίας. Το πρόβλημα όπως φάνηκε τελικά χρόνια τώρα, δεν είναι η δεξια ή η αριστερή ανάπτυξη, αλλά η έννοια της "ανάπτυξης¨της ίδιας. Η ιστορία γράφεται με την πάλη των ανθρώπων να οδηγήσουν την ιστορία πρός όφελός τους. Όχι με τη νομοτέλεια μιας "προοδευτικής"ανάπτυξης και προόδου. Τι "αριστερό" και "προοδευτικό" θα είχε μια ανάπτυξη που έφτιαχνε τον άνθρωπο-ανταλακτικό, επειδή τον δημιούργησε ένας "αριστερός και "προοδευτικός" επιστήμονας του κόμματος της εργατικής τάξης (λέμε τώρα)? Σ'αυτό το σταυροδρόμι της ιστορίας η οντολογική έξοδος απο την κρίση θα είναι είτε τεχνολογική/τεχνοκρατική  είτε κοινωνική, με την επιλεκτική χρήση της τεχνολογίας. Είτε μια  λύση απο τον κόσμο του εμπορεύματος, της διαρκούς επιτάχυνσης και τεχνοτρονικής μεγαμηχανής, είτε μια λύση εναλλακτική. Που θα καταστρέψει την σοσιαλκαπιταλιστική συσσώρευση και θα απαξιώσει άχρηστους και καταστροφικούς παραγωγικούς μηχανισμούς. Και βέβαια θα αλλάξει το φαντασιακό του ανθρώπου, αντιστεκόμενη στην επεκτατική, εργαλειακή και χρησιμοθηρική ψυχοσύνθεση της εμπορευματικής κοινωνίας, έτσι όπως την ανέδειξε τόσο η δεξιά, όσο και η αριστερή "ανάγνωση" του δυτικού Διαφωτισμού και του δυτικού παραδείγματος.

Η οικοσυστημική και αντι-γραφειοκρατική ρήξη με την λογική, αυτή θα κτίσει το νέο παράδειγμα. Όταν δεν έχεις γή, να πατήσεις, πως θα επιταχύνεις και σε ποιό έδαφος; Η καταστροφή συντελείται ήδη. 
Ας κτίσουμε στο έδαφος, όχι στον χρόνο.

Στα χνάρια του καπετάνιου...

«ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ (ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ) «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» …

του Δημ.Ναπ.Γιαννάτου

Νισάφι πια με τις «αριστερές», ντούρες «ταξικές» φωνές, της …ευαισθησίας, της «δημοκρατικότητας» (και όχι της δημοκρατίας» ) και του πολιτισμένου «political correct» λόγου.

Ο ένας είναι «λαϊκιστής», ο άλλος «εθνικιστής», ο άλλος κλόουν (βλέπε Μπέπε Γκρίλο, κ.α), ο άλλος απολιτικός, ο άλλος δεν είναι «αριστερός» άρα δεν είναι «επαναστάτης», κλπ.

Τη τελευταία δεκαετία, διαβάζουμε και ακούμε συχνά, τις κοσμοπολίτικες, εξευρωπαϊσμένες και «εκσυγχρονιστικές» φωνές των κάθε είδους μεταμοντέρνων «αριστερών», οι οποίοι εμπνέονται από κάποιο αφηρημένο λαϊκό προλεταριάτο, στο οποίο βέβαια οι περισσότεροι δεν ανήκουν.

Πολλοί εστεμμένοι «επαναστάτες», αποφεύγουν μετά βδελυγμίας να μιλήσουν απλά ή την γλώσσα του λαού  (για τον οποίον  άλλωστε κόπτονται) στα πάνελ των μεγαλοεργολάβων, μήπως τους κατηγορήσουν για λαϊκισμό. Προτιμούν έτσι να μιλούν με ενοχές και ν’απολογούνται, καθώς κάποια λόγια δεν ταιριάζουν στην …. «κουλτούρα και τον πολιτισμό της Αριστεράς».

Προτιμούν λοιπόν την «καθωσπρέπει δημοκρατικότητα», καθώς ο «λαϊκισμός» παραπέμπει, άλλωστε και στον Αυριανισμό ή τον αλήστου μνήμης Τόμπρα, στον Τράγκα, κλπ. Επίσης, στα εύκολα επιχειρήματα, θυμίζουν μόνο τους λαϊκιστικούς φασισμούς του μεσοπολέμου ή το λαϊκισμό της Λατινικής Αμερικής που τον ταυτίζουν με τον φασισμό και τη δημαγωγία. Βέβαια, ξεχνούν πως τον 17ο αιώνα, αναπτύχθηκε ένας ανώνυμος λαϊκισμός (Guy Hermet) που προετοίμασε το έδαφος για το κίνημα των Ισοπεδωτών της Αγγλικής Επανάστασης ή πως στο επαναστατικό ρεύμα των Ναρόντνικων, του ρώσικου λαϊκισμού του 19ου αιώνα, υπερίσχυε η ανανεωτική και «προοδευτική» τάση του σοσιαλιστικού ουμανισμού (για πολλούς πρόδρομος του κινήματος που οδήγησε στην Σοβιετική Επανάσταση). Επίσης, από τον αγροτικό λαϊκισμό του 19ου αιώνα στην Αμερική, προήλθε ένα προοδευτικό κίνημα, που στις αρχές του 20ου αιώνα, εισήγαγε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, εις βάρος αυτών της αντιπροσωπευτικής.

Ο Ernesto Laclau, ανέλυσε το φαινόμενο του λαϊκισμού, στο βιβλίο του «Πολιτική και ιδεολογία στην Μαρξιστική θεωρία», και αναφέρει, πως «…ο λαϊκισμός είναι ένα φαινόμενο παρέκκλισης, προϊόν του ασυγχρονισμού των διαδικασιών μετάβασης από μια παραδοσιακή κοινωνία σε μια βιομηχανική κοινωνία».

Ο Pierre Adre’ Taguieff, αναφέρεται στην διπλή φύση του λαϊκισμού: στην συνύπαρξη της διαμαρτυρίας με την χειραγώγηση και στην συνάρθρωση της αλληλεγγύης με εκείνη του αυταρχισμού.

Κοντά με την ανάλυση του Laclau, βρίσκουμε και τις προσεγγίσεις των Νίκου Μουζέλη, του Gino Germani και του Torcuato di Tella, που αναφέρονταν στην παρέκκλιση και τον ασυγχρονισμό  σε μια μετάβαση από περιορισμένες μορφές αντιπροσώπευσης στην διευρυμένη αντιπροσώπευση. Όριζαν, δηλαδή και το περιεχόμενο της παρέκκλισης και του ασυγχρονισμού, στην σφαίρα και του πολιτικού συστήματος.

Ο Guy Hermet, επιπλέον, αμφισβητεί την ταύτιση, που συχνά επιχειρείται, ανάμεσα στον δημαγωγό και τον λαϊκιστή. Οι διαφορές αναφέρονται α. στο τύπο της σχέσης που θέλει να διατηρεί ο καθένας με τον πολίτη-λαό. Στην περίπτωση του λαϊκιστή είναι άμεση και ισότιμη, ενώ στου δημαγωγού είναι σχέση απόστασης– αυτοπροβάλλεται ως ευεργέτης, προστάτης ή σωτήρας του λαού. β. στην διάγνωση για την φύση των προβλημάτων που πλήττουν τον λαό, γ. στην πολιτική προσφορά του και δ. στην θέση τους σε σχέση με την δημοκρατία.

Η αμφισημία λοιπόν του λαϊκισμού, είναι δεδομένη και κρίνεται πάντα από τις συνθήκες, το περιεχόμενο και τους στόχους κάθε εποχής και κινήματος. Εξάλλου, από την στιγμή που τα πολιτικά καθεστώτα και συστήματα, έπαυσαν να αναφέρονται στο Θεό και επικαλούνται το λαό, εν δυνάμει θα λέγαμε πως ο «λαϊκισμός» είναι κοινή συνισταμένη όλων των μορφών πολιτικής εξουσίας.

Η παρέκκλιση και ο ασυγχρονισμός του λαϊκισμού, δηλαδή μια έστω λανθάνουσα αντίσταση ενσωμάτωσης στην κοινωνία του κέρδους και του αυταρχισμού (βλέπε καπιταλιστική κοινωνία, δηλαδή), φαντάζει πιο αποκρουστική στους «αριστερούς» μας, από την ίδια την ύπαρξή της. Το στυλ, το design, η λεπτότητα, η «δημοκρατικότητα» του διαλόγου στο …πάνελ,  θολώνει την ουσία.

Ας δούμε, τι έλεγε για το θέμα, ο Χρήστος Νάσιος (τον γνώρισα μόνο μέσα απ΄τα γραφτά του, αλλά δυστυχώς και πολύ κρίμα, δεν είναι πια κοντά μας και δίπλα στον αγώνα των καταπιεσμένων), στο περιοδικό Convoy (τεύχος 12 – 1989): «(για τον λαϊκισμό)…μια ρηξιακή διάθεση συχνά δίχως αντίκρισμα, μια εχθρότητα προς το κατεστημένο. Κυριαρχία της αντιπαλότητας και του ανταγωνισμού, αλλά και της καθυστέρησης και της άμυνας αντί της απελευθερωτικής επίθεσης. Από την άλλη (για την «δημοκρατικότητα») η αποθέωση της διαδικαστικότητας και η λατρεία της σύνθεσης με κάθε μέσο και κόστος, απουσία κάθε μορφής  αντιπαλότητας. Κυριαρχία της ίδιας της λογικής του συστήματος των κομμάτων…. ο δημοκρατικός λόγος αναφέρεται σε διαδικασίες ισορροπίας – όχι συμφερόντων – αλλά διατήρησης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων» αλλά και του «συμφωνημένου» αστικού πλαισίου επικοινωνίας, θα πρόσθετα κι εγώ.

Σε στιγμές κρίσης (όπως και αυτή που περνάμε), μεγάλα στρώματα των αγροτικών στρωμάτων και της εργατικής τάξης που προλεταριοποιούνται, εκφράζουν την  αντιπαλότητα με το καθεστώς, με άμεσο, εχθρικό και ασχημάτιστο τρόπο. Ο «λαϊκισμός» αυτός, ως έκφραση, κατευθύνεται σε αντιδραστικούς ή κοινωνικά απελευθερωτικούς, δρόμους, ανάλογα με την κοινωνική συνειδητοποίηση των ανθρώπων, αλλά και με τον πειστικό και κοντινό λόγο που μπορεί να τους εμπνεύσουν οι άνθρωποι που θεωρούνται «αριστεροί» ή τέλος πάντων όσοι ευαγγελίζονται μια δικαιότερη και «προοδευτικότερη» κοινωνία. Όμως, καταρχήν, η αντίδραση αυτή είναι ένα θετικό γεγονός και αναμφισβήτητα αποτελεί μια ανεπεξέργαστη και αδιαμόρφωτη ταξική πάλη.

Από την άλλη, στην Ελληνική κοινωνία, τα διευρυμένα μεσοστρώματα και οι κάθε λογής αριστεροί «επαναστάτες», αναφέρονταν σε μια αριστερή οικογενειακή παράδοση και καταγωγή, αλλά η κοινωνική και επαγγελματική τους θέση (τεχνοκράτες, καλλιτέχνες, σύμβουλοι επιχειρήσεων, διανοούμενοι, μάνατζερς, διδάσκοντες, «αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες», κ.α)  τους έφερνε πιο κοντά στον στρογγυλεμένο «δημοκρατικό» λόγο, της πολιτικής ορθότητας, του ευγενικού διαλόγου. Άνηκαν ήδη, στο εποικοδόμημα του κυρίαρχου αστικού κατεστημένου, έστω αν μεράκλωναν σε ρεμπετάδικα, απομονωνόντουσαν στην Κυκλάδες, ή εξυμνούσαν τον λαϊκό πολιτισμό και τον απλό άνθρωπο, ο οποίος μεταμορφωνόταν σε «φασίστα», «ρατσιστή», «απολιτικό», «θεοσεβούμενο» μικροαστό, μόλις τον συναντούσαν στις «πλατείες» να μουτζώνει, να φωνάζει ΟΥΣΤ, ή να διαλύει τις παρελάσεις θέλοντας να αποκαταστήσει ένα νέο νόημα σ’αυτές, χωρίς να σημαίνει ότι είναι εθνικιστής.

Η συγκεκριμένη μεταμοντέρνα και φιλελεύθερη ελληνική Αριστερά, από την συμπόρευση με το λαό και τον «λαϊκισμό» του, προτιμά ένα πιθανά πένθιμο σόλο, κλίνοντας σε όλες τις κλίσεις τη λέξη αριστερά (αρκεί να πάει κάποιος σε κάποια συγκέντρωση των πόλων αυτών και θα καταλάβει), επαναλαμβάνοντας τα ίδια κλισέ και τρόπους πάλης, αδυνατώντας να διδαχτεί από τον έστω «πρωτόγονο» και πρωτότυπο ριζοσπαστισμό του λαού.

Ας θυμηθούμε ξανά τον Χρήστο Νάσιο (περιοδικό Concoy – τεύχος 12 – 1989), που έγραφε:

« Ιστορικά, αν κάτι έλειψε από την ελληνική Αριστερά  αυτό δεν ήταν η «δημοκρατικότητα» ….αλλά κάποιος «λαϊκισμός», μια κάποια ταξικότητα» ή πιο κάτω «Βέβαια, ανάμεσα σε λαϊκισμό και  δημοκρατικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά: ο πρώτος αποτελεί ένα πρωτογενές, καθυστερημένο και εν πολλοίς παραφθαρμένο υποκατάστατο της ταξικότητας, η  δεύτερη αποτελεί καθαρή αστική στρατηγική».

Και μάλιστα πολύ γλαφυρά, έλεγε για την λανθάνουσα ταξικότητα του λαικισμού : «…αυτό που θέλουμε να πούμε είναι πως δεν χρειάζεται “μαζί με τα νερά, να πετάξουμε και το μωρό”».

Ας χαλαρώσουν οι θιασώτες του εξευρωπαϊσμού και της Ευρώπης, των δικαιωμάτων και ας διδαχτούν από τον «αυθορμητισμό» των απλών ανθρώπων. Ο καπιταλισμός, είναι πια μια  καθολική απειλή και δεν αφορά απλά και μόνο την εργατική τάξη (με ποια μορφή, άλλωστε?). Αποτελεί έναν φασισμό νέου τύπου, όπου το κεφάλαιο, επιτίθεται συνολικά ενάντια στην κοινωνία. Οποιαδήποτε μορφή αντίστασης, ξεπερνά το φαντασιακό και το συμβολικό επίπεδο του  καπιταλισμού, μπορεί να δημιουργείται και να εκφέρεται και έξω από την «εργατική αποκλειστικότητα» και …εργολαβία. Στο κάτω κάτω, ας προσελκύσει, η συγκεκριμένη Αριστερά με τον λόγο της και την πειστικότητά της, τον …προκαπιταλιστικό – άρα αντικαπιταλιστικό – τρόπο αντίδρασης του λαού, προκειμένου να μην εκφράζεται με βαθιά αντιδραστικά φασιστικά φαινόμενα τύπου Χρυσής Αυγής. Ο λαϊκισμός (και δεν μιλάμε για τον δημοσιογραφικό ή διανοουμενίστικο λαϊκιστικό λόγο) είναι μια παραφρασμένη πλευρά του αντικαπιταλιστικού αγώνα, πολύ πιο κοντά στην ταξικότητα και την ταξική ανάλυση, από τον «συμφωνημένο» στα αστικά πλαίσια του θεάματος, «δημοκρατικό λόγο».

Ανώφελη και βλαβερή κάθε ερμηνεία, από την υπερμοντέρνα «δημοκρατικότητα», σε κάθε μορφή αντίστασης που δεν είναι «διαλεκτική» και ενταγμένη σε «κλασσικά» ξύλινα σχήματα και χαρακτηρίζεται ως «οπισθοδρομική», «ύποπτη», «καθυστερημένη», «λαϊκιστική», «μικροαστική» και άλλα φανταχτερά.

Δεν λέω, πως ο λαός πάντα ξέρει το σωστό, λέω πως ο λαός ΜΠΟΡΕΙ. Αυτή η συγκεκριμένη ελληνική Αριστερά, όμως?

Χαλαρώστε, λοιπόν, «σύντροφοι» και μουντζώστε ελεύθερα, βρίστε, πείτε ΟΥΣΤ, ξεχάστε λίγο  τις 18 εργατικές πορείες από την αρχή της κρίσης (μας έχετε πρήξει τ’αρχίδια με αυτό) και θυμηθείτε τις «λαϊκιστικές» και «απολιτικές»  παρελάσεις (περισσότερη ζημιά έκαναν στην κυβέρνηση) ρίξτε και κάνα «αντιδραστικό» ταξικό γιαούρτι, στήστε και καμιά κρεμάλα (δεν θα σχίσετε κανένα καλσόν, μη φοβάστε!), χαρείτε λίγο με τον Μπέπε Γκρίλο (εντάξει όχι πολύ, γιατί θα μολυνθεί η «επαναστατική» σας καθαρότητα) και ….

Σταματώ, τι λαϊκισμός, πια!!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΑΝΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΦΑΝΟΥΣ

Τρεις βασικές αντιθέσεις διαπερνούν την κρίση, στο οικονομικό και κοινωνικοπολιτικό  μακροεπίπεδο, στην χώρα μας : 

Η αντίθεση εθνικής ανεξαρτησίας - υποταγής.

Η οποία υφαίνεται βίαια, στο πλαίσιο της οικονομικής νεοαποικιακής  ανακατανομής της κυριαρχίας στο εσωτερικό της Ε.Ε, που την δεδομένη συγκυρία ηγεμονεύει με γερμανικό πρόσωπο. Η αντίθεση αυτή, οξύνει τις ανισότητες σε επίπεδο ευρωπαϊκών χωρών και δημιουργεί  νέα προτάγματα και αγώνα διαρκείας για εθνική ανεξαρτησία και χειραφέτηση, ενάντια στην επικυριαρχία της υπερ-εθνικής ηγεμονίας.

Η αντίθεση της υλικής βάσης.

Το κεφάλαιο σε συνθήκες κρίσης βαθαίνει την εκμετάλλευση και την θηριώδη αναπαραγωγή του, μέσω της καταστροφής μέρους των υπερ-συσσωρευμένων κερδών του, αλλά και του μεταβλητού κεφαλαίου, των εργαζομένων, δηλαδή (ανεργία, απολύσεις, εφεδρεία, λουκέτα, καταργήσεις οργανισμών, κλπ). Παράλληλα, κατακτά οποιαδήποτε δραστηριότητα των ανθρώπων, μένει έξω απο το ανταγωνιστικό κέρδος, ή επιζεί με μη καπιταλιστικές δομές και σχέσεις.

Η αντίθεση στο επίπεδο πολιτικής κυριαρχίας.

 

Μορφή της είναι αυτή της βασικής αντίθεσης εξουσιαστών / εξουσιαζόμενων ή κυβερνόντων και κυβερνωμένων.

 Τα  φαινόμενα είναι ήδη γνωστά: αύξηση της κρατικής καταστολής, του αυταρχισμού και της συνταγματικής αυθαιρεσίας, των διώξεων και του σκόπιμα ολοκληρωτικού αντιφατικού λόγου και λογικής.  Η άμυνα, που ευελπιστεί να γίνει αντεπίθεση, κυοφορεί την ανάγκη γενικευμένης άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας και αυτοδιαχείρισης .

Επιπρόσθετα, η οικονομική κρίση, αποτελεί και μια απάντηση των κυριαρχικών ελίτ του νεοαποικιακού κεφαλαίου, που διαχέεται σε κάθε κυψελίδα του κοινωνικού ιστού των εργαζομένων.  Η ιδεολογική υφή της εφαρμογής των οικονομικών μέτρων, είναι μια υποδόρια συνιστώσα της κρίσης και γι’αυτό ιδιαίτερα επικίνδυνη. Η επιλεκτική και περιοδικά εναλλασσόμενη κατασυκοφάντηση επαγγελμάτων και εργαζομένων, οι ανακατατάξεις μέσα σε οργανισμούς που δημιουργούν «ευνοούμενους» στο όριο της  επιβίωσης σε σχέση με άλλους χαμηλόμισθους ή άνεργους, η έπαρση τομέων της οικονομίας που μπορεί να θεωρούνται ακόμα προνομιούχοι (πολυεθνικές, τράπεζες, εφοπλιστικό κεφάλαιο, τουρισμός, κ.α) μαρτυρά και το ψυχολογικό προφίλ των μέτρων. Ο κατακερματισμός των εργαζομένων, συναντά τα εκβιαστικά διλλήματα, την εφιαλτική προοπτική και αυξάνει την ατομικισμό, την ανισότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον μικροαστικό αυταρχισμό, την ιεράρχηση σε «τεμπέληδες» και «εργατικούς», σε «παρωχημένους» και «εκσυγχρονιστές», βρίσκοντας χώρο ακόμα και στις απλές καθημερινές κουβέντες των ανθρώπων.  

Στην καθημερινή ζωή, το σύνδρομο των παραπάνω αντιθέσεων, αναπαράγεται και διαχέεται σαν ιδεολογική ομίχλη στις κάθε λογής σχέσεις και ανθρώπινα συστήματα. Από το ίδιο το άτομο, και τις υλικές, πνευματικές ή κοινωνικές επιπτώσεις που υφίσταται, ως  την οικογένεια και τους κοινωνικούς ή εργασιακούς χώρους. (Η αύξηση  της ενδοοικογενειακής βίας και του αυταρχισμού, τόσο ανάμεσα στο ζευγάρι όσο και απέναντι στα παιδιά, είναι ανάλογη του βαθέματος της οικονομικής κρίσης, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες).   

 

 Οι αντιθέσεις ανάμεσα  σε ιεραρχικές ελίτ απο την μια και εξισωτικών, συμβουλιακών δομών, απο την άλλη, πολιτικού γραφείου αποφάσεων – γενικών συνελεύσεων, συγκεντρωτισμού-αποκέντρωσης αποφάσεων, ετερονομίας – αυτονομίας, διαπερνούν οριζόντια και κάθετα όλες τις δομές της καθημερινότητας. Από την δεξιά, ως την αριστερά, από την οικογένεια ως τις φιλικές σχέσεις, από τα ιδιωτικά ως τα κρατικά αφεντικά και τους αντίστοιχους οργανισμούς ή επιχειρήσεις. Η πάλη ορίζεται εκ νέου ανάμεσα στην βαρβαρότητα και την αλληλεγγύη, την υποταγή και την ελευθερία, την αυθαιρεσία και την διαφάνεια, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την αλληλοβοήθεια, το ατομικό συμφέρον και την συλλογικότητα, την διάσπαση και την ενότητα.

Η αναγκαιότητα για μια βαθύτερη συμμετοχική δημοκρατία και αλληλεγγύη, είναι καίρια πολιτική επιλογή, από την γειτονιά και την αυτοδιοίκηση, έως  τις σχέσεις, την εργασία (όσο ακόμα υπάρχει) και τα συνδικάτα.

                                                                                                                               Δημ. Ναπ. Γ. 

                                                                          

 

Περί βίας...